Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Życiorys księdza Czesława Przystasia

Ks. CZESŁAW PRZYSTAŚ (1924 - 2006)

Czesław Przystaś urodził się 21 września 1924 roku w Wiśniowej, w wielodzietnej rodzinie wiejskiej. Był ósmym dzieckiem Kazimierza i Joanny.
Ojciec ks. Przystasia zmarł w 1931 roku, gdy Czesław miał zaledwie siedem lat. Brak ojca oraz trudny okres wojny i okupacji nie załamały chłopca. W czasie wojny pobierał nauki na tajnych kompletach, a także był członkiem dwóch chórów: męskiego w Wiśniowej i parafialnego w Niewodnej.
14 marca 1943 roku władze okupacyjne skierowały go do przymusowej służby budowlanej. Pracował przy budowie torów w Pełkiniach i Wólce Pełkińskiej. Z tej służby został zwolniony dopiero po upływie roku, 15 marca 1944 roku.
We wrześniu 1944 roku przed Komisją Egzaminacyjną w Strzyżowie złożył specjalny egzamin z czterech lat nauki. Następnie kontynuował naukę na poziomie licealnym, którą uwieńczył egzaminem maturalnym, złożony w lipcu 1945 roku.

 

 

Po maturze zgłosił się do rektoratu Seminarium Duchownego w Przemyślu z prośbą o przyjęcie w poczet studentów tej uczelni. Jesienią 1945 roku, po otrzymaniu pozytywnej odpowiedzi rozpoczął pięcioletnie studia na kierunku filozoficzno - teologicznym.
Ze względu na zły stan budynku w Przemyślu, przez pierwszy rok studiował w Brzozowie. Pozostałe lata studiów odbył już w Przemyślu.
Wśród wychowawców tej uczelni można wymienić: ks. Michała Jastrzębskiego - rektora, ks. Stanisława Jakiela - dyrektora administracyjnego, czy ks. Franciszka Misiąga - ojca duchownego.
Pod kierunkiem tych kapłanów oraz licznego grona wykładowców młody alumn zgłębiał tajniki życia duchowego, jak również kształcił swój intelekt, kulturę osobistą oraz zdobywał tak ważne przygotowanie duszpasterskie.
Jego pobyt w seminarium przypadł na trudny okres powojenny. Wiązały się z nim przede wszystkim kłopoty lokalowe, wynikające ze zniszczenia obiektu seminaryjnego i jego wyposażenia; aprowizacyjne, które przekładały się na jakość wyżywienia, a także, narastające z każdym rokiem od chwili zakończenia wojny, ograniczenia administracyjne, związane z ateizacyjną polityką polskich władz.

 

W seminarium działał w kleryckim chórze oraz zespole instrumentalnym. Uwieńczeniem tego okresu było przyjęcie sakramentu kapłaństwa 25 czerwca 1950 roku. 
20 lipca otrzymał posadę wikariusza w Starym Żmigrodzie, parafii położonej na południowo - zachodnich krańcach diecezji przemyskiej.
To właśnie tam pod okiem doświadczonego proboszcza ks. Juliana Beigerta zdobywał pierwsze doświadczenia duszpasterskie. Po dwóch latach wikariatu w Starym Żmigrodzie, dnia 16 lipca 1952 roku został przeniesiony na analogiczne stanowisko do Borku Starego.
Stanowisko to piastował przez kolejne trzy lata, do sierpnia 1955, czyli do chwili przeniesienia do parafii w Leżajsku.
Po zaledwie dwóch latach pracy, w sierpniu 1957 roku skierowany został do Rzeszowa, do tamtejszej parafii pw. Chrystusa Króla.
Początkowo pracował w tej parafii jako wikariusz, a od czerwca 1959 roku, po uzyskaniu zwolnienia ze stanowiska wikariusza, jako katecheta etatowy.
Znaczące już doświadczenie w pracy duszpasterskiej pozwoliło mu na objęcie samodzielnej placówki - parafii Równe koło Dukli.
ł

Parafia, którą objął była jedną z najstarszych w diecezji przemyskiej, gdyż erygowana została w 1352 roku.
Powiększony zakres obowiązków, a także coraz bardziej surowa polityka państwa wobec kościoła znacząco utrudniały pracę na nowym stanowisku. Mimo tych utrudnień ks. Przystaś doskonale wywiązywał się ze swych obowiązków.

 


Mimo rozlicznych obowiązków duszpasterskich ks. Przystaś 10 września 1964 roku zaliczył egzamin proboszczowski.
Już w 1967 roku podjął starania o objęcie funkcji proboszcza w parafii Przybyszówka. Niestety, jego starania spełzły na niczym.
W 1969 roku, w wyniku ponownych starań o zmianę placówki ks. Czesław został przeniesiony do Lutoryża. Placówka duszpasterska w Lutoryżu była bardzo młodą jednostką kościelną. Powstała bowiem w 1957 roku, jako wikariat eksponowany parafii Boguchwała. 
Z czasem dzięki pracy kolejnych jej rządców - ks. Edwarda Dręgi oraz Franciszka Kościa, stworzone zostały warunki niezbędne do samodzielnego jej funkcjonowania.

 

Już w marcu 1971 roku otrzymał zgodę władz państwowych na kapitalny remont kaplicy parafialnej.
Następnie zaś z parafianami, wykraczając poza uzyskaną zgodę, przystąpił do budowy nowego kościoła parafialnego. Dzieła tego dokonał w ciągu kilku miesięcy, w okresie od czerwca do grudnia 1972 roku. 
W ciągu następnych lat wyposażył i upiększył świątynię. Wśród jego osiągnięć na stanowisku duszpasterza w Lutoryżu były także najpierw remont starej, a następnie budowa nowej plebanii oraz budowa kaplicy cmentarnej.
Dopiero w 1987 roku władze komunistyczne wyraziły zgodę na podniesienia Lutoryża do rangi parafii; od tego więc dopiero roku ks. Przystasiowi przysługiwał oficjalnie tytuł jej proboszcza.
Starania o poprawę zaplecza materialnego parafii nie przysłoniły ks. Czesławowi zasadniczego obowiązku kapłańskiego, czyli troski o uświęcenie wiernych.
Z wielką gorliwością realizował zadania duszpasterskie, takie jak służba Boża, szafarstwo sakramentów oraz nauczanie.
Znacząco wspierał działanie chóru i scholii parafialnej, oraz organizacji o charakterze społecznym i charytatywnym.
Aż do 1989 roku wszystkie obowiązki zmuszony był wykonywać samodzielnie, bowiem dopiero właśnie w tym roku otrzymał do pomocy kapłana współpracownika.


Zaangażowanie duszpasterskie ks. Przystasia zostało docenione przez władze kościelne, które najpierw nadały mu dwie godności: wyróżnienie Expositorio Canonicali (1967) i przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu (1975); a później w grudniu 1986 roku powierzyły mu urząd dziekana dekanatu czudeckiego.
Przyjęcia tego ostatniego wyróżnienia odmówił jednak, ze względu na problemy zdrowotne.
Dnia 10 kwietnia, po blisko dwudziestu siedmiu latach posługi w charakterze rządcy placówki duszpasterskiej w Lutoryżu, ze względu na zły stan zdrowia ks. Przystaś złożył rezygnację z zajmowanego stanowiska. Przez następne lata wspomagał duszpastersko swego następcę, ks. Stanisława Boratyna.
W 2006 roku stan zdrowia ks. Przystasia znacząco się pogorszył. Po kilku miesiącach cierpienia, zmarł 2 października 2006 roku. Jego doczesne szczątki spoczęły na cmentarzu parafialnym w Lutoryżu.


Przejdź do góry